Herzieningen – of het uitblijven ervan –  zijn te vaak calculaties van ontslagnemende meerderheden om de volgende meerderheid voor het blok te zetten. Om hieraan te ontsnappen én de kiezer – in het kader van de daaropvolgende verkiezingen – te betrekken bij dit proces, zou een meerderheid in de Kamer voldoende moeten zijn om een selectie te maken van de “potentieel te herziene grondwetsartikelen”. De volgende stap zou eruit bestaan om deze lijst aan de kiezer te presenteren in de vorm van een referendum dat onmiddellijk volgt nadat er voor de kandidaten/lijst voor de Kamer is gekozen.

De keuze om als kiezer een artikel daadwerkelijk voor herziening vatbaar te maken (bij de ontslagnemende Kamer waren deze artikels potentieel tot herziening vatbaar) kan volledig losstaan van de ideologische keuze voor deze of gene kandidaat of lijst. Deze methode is in grote lijnen vergelijkbaar met de verschillende referenda die op statelijk niveau worden georganiseerd bij de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten, de zogenaamde midterms.

Na deze referenda kan de nieuwe meerderheid op zoek naar de vereiste grondwettelijke meerderheden om de desbetreffend grondwetsartikelen te wijzigen.